Storia Cürta
El Perchè che ’l Camel el gh’ha la Göba.
Donca questa l’è la prossima storia, e la cünta ’l perchè che ’l Camel el gh’ha la göba. In principi del temp, quand che ’l mond l’eva insì növ e tütcoss, e i Besti j’eren adree a cumincià a laurà per l’Om, gh’era un Camel, che ’l stava in mez al Desert che ’l Vusa perchè ’l vureva mia laurà; e suralcünt, l’era un Vusaduu ancasì lü. E insì el mangiava i baston e i spen e tameris e i büsch da seda e i spunzon, ’l püssee turmentus lasagnon; e quand che un quajdün u gh’ parlava insema lü ’l diseva “Bah!” Dumà “Bah!” e nient’alter.
Sübit el Caval l’è ’ndat da lü el lünidì matína, cun la sela ins la schena e ’l mors int la buca, e ’l gh’ha dit, “Camel, O Camel, ve’ föra a trutà ’me ch’a fum nualter.” “Bah!” l’ha dit el Camel; e ’l Caval l’è ’ndat via e u gh’l’ha dit cun l’Om. Sübit el Can l’è ’ndat da lü, cun un baston int la buca, e l’ha dit, “Camel, O Camel, ve’ a tö e a purtà ’me ch’a fum nualter.” “Bah!” l’ha dit el Camel; e ’l Can l’è ’ndat via e u gh’l’ha dit cun l’Om. Sübit el Bö l’è ’ndat da lü, cun el giuv ins el col, e l’ha dit, “Camel, O Camel, ve’ a tirà l’araa ’me ch’a fum nualter.” “Bah!” l’ha dit el Camel; e ’l Bö l’è ’ndat via e u gh’l’ha dit cun l’Om.
A la fín de la giurnaa l’Om l’ha ciamaa ’l Caval e ’l Can e ’l Bö tüt insema, e l’ha dit, “Tri, O Tri, me dispias per vialter (cun el mond insì növ e tütcoss); ma ’stu Siur-Bah d’ el Desert el pö no laurà, sednò el sariss da ’st’ ura, e donca höö decis da lassàl stà, e in cumpens vialter a gh’hii da laurà dubi.” ’Quest l’ha fat rabiaa i Tri tant e no poch (cun el mond insì növ e tütcoss), e i han traa in pee ’na ciciarada, e un indaba, e un punchayet, e un pow-wow ai cunfín del Desert; e ’l Camel l’è rivaa lì intant ch’el biassava un büsch da seda, ’l püssee turmentus lasagnon, e ’l gh’ha ridüü adree. Pö l’ha dit “Bah!” e l’è ’ndat via turna. Sübit gh’è rivaa lì el Djinn, cap de Tüt i Desert, ch’el pirlava int una nigula de pulver (i Djinn i van semper in gir in quela manera lì, perchè l’è Magich), e ’l s’è fermaa a ciciarà e a fà un pow-wow cun i Tri. “Djinn de Tüt i Desert,” l’ha dit el Camel, “èl giüst che un quajdün el pössa fà ’l lasagnon, cun el mond insì növ e tütcoss?” “Sicür che no,” läha dit el Djinn. “Ben,” l’ha dit el Caval, “gh’è vün in mez al to Desert ch’el Vusa (e l’è un Vusaduu ancasì lü) cun un col e di gamb longh, e l’ha fat nanca un cicín de laurà da lünidì matína. El vö no trutà.” “Uéé!” l’ha dit el Djinn, intant ch’el zuflava, “quel lì l’è ’l mé Camel, per tüt l’or de l’Arabia! E s’è ch’el disa?” “El disa ‘Bah!’” l’ha dit el Can; “e ’l vö no tö e purtà.” “El disa un quajcoss d’alter?” “Dumà ‘Bah!’; e ’l vö no tirà l’araa,” l’ha dit el Bö. “O questa l’è grisa,” l’ha dit el Djinn. “Ghe l’ha döö mì ’na bela bah se me fii el piasí da spetà un minüt.” El Djinn el s’è fat sü int el so mantel de pulver, l’ha dat un ugiada al Desert, e l’ha truaa el Camel, ’l püssee turmentus lasagnon, che l’era ’dree a vardà ’l so rifless int una puciacra d’aqua.
“Car el mé amis longh e barbotafasö,” l’ha dit el Djinn, “s’èla ’sta storia che te fee mia cünt de laurà, cun el mond insì növ e tütcoss?” “Bah!” l’ha dit el Camel. El Djinn el s’è setaa zü, cun ’na man suta al barbarot, e l’ha tacaa a pensà di Gran Magii, intant ch’el Camel l’era ’dree a vardà ’l so rifless int la puciacra d’aqua. “Te gh’hee dat un müg de laurà de pü ai Tri giamò da lünidì matína, tüt per via de la to turmentusa lasagneria,” l’ha dit el Djinn; e l’è ’ndat inanz a pensà Magii, cun la man suta al barbarot. “Bah!” l’ha dit el Camel.
“Se a füdiss in ti a la diriss pü quela parola lì,” l’ha dit el Djinn; “se sa mai che t’la dis una volta de trop. Barbotafasö, a vöri che te vagh a laurà.” E ’l Camel l’ha dit “Bah!” anmò ’na volta; ma ’pena ch’el l’ha dit l’ha vist che la so schena, che la ghe fava insì tant unur, l’ha tacaa a s'ciunfà e s'ciunfà fíntanta che l’è diventaa una bah granda, grossa e che la saltüssa. “La vedet quela lì?” l’ha dit el Djinn. “L’è la bah che t’see ’ndat a tirà a man ti cun ’st’ idea de laurà no. Incö l’è giuedì e ti t’hee fat mia de laurà giamò da lünidì, quand che l’è cuminciaa ’l laur. Adess te gh’hee da laurà.” “E ’me ch’a föö,” l’ha dit el Camel, “cun ’sta bah chì ins la schena?” “Quela lì l’è facia aposta,” l’ha dit el Djinn, “tüt perchè t’hee saltaa quej tri dì là. Adess te saree bon da laurà per tri dì senza mangià, perchè te pö scampà cun la bah; donca va no in gir a dì ch’höö mai fat nient pr’el to ben. Ve’ föra dal Desert e va dai Tri, e cumportat ben. Bah a ti!”
E ’l Camel l’ha ciapaa sü, cun bah e tüt, e l’è ’ndat a cerca i Tri. E da quel dì là el Camel el gh’ha semper ’vüü la bah (ades a la ciamum “göba”, per fà insì ch’el s’ufenda mia); ma u ghe l’ha mia anmò fata a recüperà i tri dì che l’ava pers in principi del mond, e l’ha no anmò imparaa a cumpurtass ben.
Storia del Rudyard Kipling
Vultaa in lumbard da March Tambürel