Storia cürta
Un Stüdi del Sciur Tumas
L
üvisa s’n’era incorta dumà dop d’avè verdüü l’üss che el sindich l’era in cumpagnia d’un om d’afari.
“Vieni qui Luisa”, el gh’ha dit, vardandela un po’ de sbiess
“siediti qui vicino e scrivi ciò che ti detto io, qualche parola per un contratto fra il sottoscritto e questo gentiluomo. Io ho poca dimestichezza con la penna”.
“E mi l’istess”, l’ha dit l’afarista.
Alura lee l’ha cataa sü el bloch notes, la pena e el carimaa, e pö la s’è setaa giò. “Allora, un contratto deciso il giorno sedici di Ottobre – scrivi prima questo”.
La fiöla l’ha scumenciaa a dagh di sbutunin a la pena e a fala balà in gir per la pagina. L’era una caligrafia stüpenda, de sua invenzion, cun di passag rutond e curagius cume i röd d’una caroza medieval. Roba che un quaj agn prima l’avriss faa vegnì l’invidia a la Cariatida. Ma quej lì j’eren alter temp, e el sindich l’era cunvint che una tusa per ben la gh’aveva de scriv cun la man d’una dama, e che una caligrafia cunt i leter a furma de lama j’eren una part indispensabil per una dona rafinaa, anmò püssè de la soca, o de l’istess corp de dona. E donca, quand che inveci de sgigutà cume la principessa Ida cun
“una caligrafia cume quand che un camp de melega el piega i so ureg vers un Punent ch’e' sbragia”
lee l’ha scrivüü una riga de caden e sach de sabia, lü l’è diventaa russ ‘me un pulon da la vergogna, e el gh’ha dit un po’ a meza buca: “non importa, proseguo io”, e el gh’ha faa segn d’andà via.
La tension urmaj la se podeva tajà cunt el curtel. Lüvisa la legeva un liber dop da l’alter cume una machina, e l’imparava un quajcoss de növ tüt i dì. Però in del parlà ghe piaseva duperà i parol de la gent, e de spess el la faseva in d’una manera dulz e pulida, cunt el suspir d’una fata. Ma l’era propi quel parlà lì ch’el marcava cunt un segn teribil la diferenza fra i besti e i cristian.
L’era ura da disnà (urmaj se vedeven dumà ura de mangià), e intratanta che lü l’era ’dree levà sü da la cadrega, a lee gh’è vegnüü in ment de digh “se te spetet anmò un sbrizin te mustri una roba”. “te spetet anmò un sbrizin,” l’ha sbragiaa lü cume se el füdiss un eco rabius. “Dio mio, sei il tipo di donna capace solo di portare acqua ai maiali, che fai uso di parole come codeste?”
Lee l’è diventaa sübit russa da la vergogna, o forsi da la malincunia. “vuriva dì “se attendi ancora un attimo,” padre”, l’ha dit lee, cunt una vus bassa e mudesta. “Avrei dovuto stare più accorta”. Lü el gh’ha minga dat resposta, e l’è ’ndaa fö de la stanza. Un cichet inscì dür el se desmentega no facilment, e cul temp l’è pö rivaa el mument che per “quatà sü” la diseva “coprire”; e che la parlava pü de “curnet” ma de “fagiolini”; e mai pü l’avriss dit che un fiö e una fiöla j’eren “murus” ma che j’eren “fidanzati”; e l’ha scuminciaa a ciamà i “muron” cun el nom de “gelsi”, e quej che una volta j’eren “bigat” j’hinn pö diventaa “bachi da seta”.
Ma quej cambiament chì i cuntaven poch ben. El sindich, vessinda un om de poca cultüra, l’era el critich pussè brüsch che ‘sta fiöla chì gentil la pudeva vegh.